LIGHT, SPATIAL INVITATION TO PARTICIPATION

Research Thesis | September 2012

Collaboration with Stilidis Stathis
... Η αρχιτεκτονική πάντοτε ενδιαφερόταν για τις μεταμορφώσεις του φωτός και στρεφόταν, με διάφορους τρόπους, προς τον ουρανό, εκεί όπου συνέβαιναν. Υπήρχε μία διαρκής ανάγκη οι συνεχείς αυτές μεταμορφώσεις, ουρανού και συνεπώς και φωτός, να μεταφερθούν ή να εκφραστούν στη Γη - υποσυνείδητα στη ζωή των ανθρώπων - και μέσα στο εσωτερικό των χώρων όπου βίωναν οι άνθρωποι. Και αυτό γιατί οι αλλαγές αυτές συνδεόντουσαν άμεσα με την ίδια τη φύση του ανθρώπου αλλά και με απαραίτητες για αυτόν πληροφορίες, όπως η πάροδος του χρόνου. Η έκφραση αυτού του ρευστού σκηνικού στον σχεδιασμένο χώρο αναπόφευκτα οδήγησε σε αρχιτεκτονικές αντιλήψεις για δημιουργία χώρων μη αυστηρά καθορισμένων αλλά αντίθετα, διαδραστικών και συνεχώς μεταλλασσόμενων. Συνεχίζοντας, οι μεταλλασσόμενοι αυτοί χώροι, για να αποκτήσουν νόημα, αναζητούν έναν χρήστη στο παρόν. Έναν χρήστη που θα συμπληρώσει με τη μνήμη του, τη χωρική του υπόσταση και τη κίνηση του μία ολοκληρωμένη εμπειρία βίωσης ενός χώρου. Θα ολοκληρώσει τη σύνθεση. Με τον τρόπο αυτό ο χώρος επεκτείνεται σε παρελθόν και μέλλον, ξεφεύγει από τα χωρικά πλαίσια του και η αρχιτεκτονική ανάγεται σε κάτι «άυλο». Οι αρχιτέκτονες στοχεύουν μέσω των δομών τους στην αξιοποίηση των αισθητηριακών δυνάμεων του φωτός και στη δημιουργία χωρικών αλληλουχιών: εμπειρίες συνεργαζόμενων χώρων, αποτέλεσμα συνεργασίας φωτός και δομής, που με τη συμμετοχή του ο χρήστης θα νοηματοδοτήσει και θα συμπληρώσει. Αυτό που φαίνεται τόσο απλά και ξεκάθαρα στις φωτογραφίες της τελευταίας ενότητας, είναι η πετυχημένη συσχέτιση μεταξύ του χρήστη και των κτιρίων. Αυτές οι πολύπλευρες και πολυποίκιλες εκδηλώσεις της ζωής, όπως απεικονίζονται στις φωτογραφίες είναι αδύνατον να προβλεφθούν κατά την συνθετική / σχεδιαστική διαδικασία. Παρόλα αυτά, οι αρχιτέκτονες μπορούν να προβλέψουν χώρους που θα φιλοξενήσουν αυτές τις εκδηλώσεις και να επηρεάσουν, με τον τρόπο τους, τον άνθρωπο αλλά και το περιβάλλον. Με την αρχιτεκτονική, τελικά, δεν δημιουργούμε φως, όπως δεν δημιουργούμε και σκιά. Χρησιμοποιώντας διάφορες τεχνικές, μπορούμε να προσανατολίσουμε και να κοντρολάρουμε το φως, να του επιτρέψουμε ή να του απαγορέψουμε να εισέλθει. Χρησιμοποιώντας επιφάνειες και όγκους, δημιουργούμε φίλτρα και εμπόδια για το φως. Αλλά το φως είναι εκεί, συμμετέχει σε διάλογο με την ύλη. Και με αυτόν τον τρόπο γίνεται μέρος της ύπαρξης μας, της χαράς μας ή της θλίψης μας... σελ.91-92